ფეხბურთი

13:27 | 5.10.2017 | ნანახია 8742 - ჯერ

23 წლის წინ: წვიმიანი ნოემბრის ლამაზი დღე

ეს იმ პერიოდზე ვყვები, როცა ქართულ ოჯახებში “კერასინკა” სასიცოცხლო მნიშვნელობის ნივთი იყო. თუ ზაფხული არ იდგა, შუქი იშვიათად მოდიოდა და ახალგაზრდებს ერთი სული გვქონდა, როდის დაიწყებოდა “პა-სეანსი”.

1994 წელს საფეხბურთო აურა იგრძნობოდა - შესაძლოა, დამოუკიდებლობის პერიოდიდან მოყოლებული, ყველაზე მეტად სწორედ იმ წელს იგრძნობოდა, ამას კი თავისი ახსნა ჰქონდა: საქართველოს ნაკრები პირველად გადიოდა ევროსარბიელზე.

იმ დროს ხალხი ჯერ კიდევ ცხოვრობდა ფეხბურთით.

მიუხედავად იმისა, რომ ფიფამ საქართველო უფრო ადრე აღიარა და რამდენიმე მატჩის გამართვაც მოესწრო, უნდა ითქვას, რომ ნაკრების ისტორია მაინც 1994 წლიდან დაიწყო. ცუდს რა მოთვლის: 11 კაცით კარჩაკეტილ მოლდოვასთან შინ წაგება, ბულგარეთში მარცხი (მიუხედავად იმისა, რომ კოსტადინოვის შემოსვლამდე ყველაფერი მშვენივრად მიდიოდა), გაცრუებული იმედები და სიტყვები, “ეჰ, მოლდოვაც გვჯობს”.

ეს ამბავი კი 16 ნოემბერს მოხდა. იმ დღეს ქართველმა გულშემატკივრებმა დაივიწყეს შიმშილი, დაივიწყეს პურის კილომეტრიანი და შვიდსაათიანი რიგები. დაივიწყეს, რომ სახლში გაყინული კედლები ელოდათ.

ევროშესარჩევი, საქართველო-უელსი 5:0. ალბათ, რამდენმა უცხოურმა გამოცემამ გადაამოწმა ეს ანგარიში.

რა ხდებოდა იმ დღეს? მიუხედავად იმისა, რომ ციოდა, ნისლი იყო და დილით ცრიდა, სტადიონზე 50 000-მდე გულშემატკივარი მივიდა. მონატრებული ჰქონდა ხალხს უცხოელთა ჩამოსვლა. ოპტიმიზმი თითქოს ნაკლებად - ჯერ ერთი, ამას ევროშესარჩევში ორი წაგება უძღოდა წინ და მეორეც, უელსი იმ დროს ძლიერ ნაკრებად ითვლებოდა: 1994 წლის მუნდიალზე გასვლამდე ცოტა დააკლდა: შინ რუმინეთთან მოგება სჭირდებოდა და 1:1-ზე, 85-ე წუთზე პენალტი ვერ გაიტანა.

...თამაში თბილისის დროით შუადღის ორ საათზე, ანუ ბრიტანელთათვის დილის ათ საათზე დაიწყო. მაშინ ოთხი საათი იყო სხვაობა. სხვა საქმეა, რომ ნოემბერში თბილისში საღამოს მატჩის ჩატარება იოლი არ იყო - სანთლის შუქზე ვერ ითამაშებდნენ, ხოლო სტადიონის განათება დიდ პრობლემას წარმოადგენდა.

ასეა თუ ისე, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის მაშინდელმა პრეზიდენტმა ნოდარ ახალკაცმა სწორად გათვალა. ძალიანაც არ უნდოდათ უელსელებს, მაგრამ თამაში მათი დროით დილაადრიან დაიწყო.

უელსს ვერ ჩამოჰყვა რაიან გიგზი, თუმცა აქ იყო იან რაში-მარკ ჰიუზის თავდასხმის დუეტი, მარჯვენაფლანგელი დინ სონდერსი, ნახევარდაცვის ლიდერი გარი სპიდი - რომელმაც, როგორც იცით, 2011 წელს თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე.

დაცვაში თამაშობდა კრის კოულმენი: უელსის ამჟამინდელი მწვრთნელი, რომელმაც ევროპის ჩემპიონატის ნახევარფინალში გაიყვანა ნაკრები და ამით ყველაფერი ნათქვამია.

და კარში იდგა სუმოისტის ტანის ნევილ საუთჰოლი, რომელიც წლების განმავლობაში “ევერტონში” მაგარ მეკარედ მიიჩნეოდა, მაგრამ იმ დღეს ქართველებმა რაც დამართეს, მტრისას - გეგონება, ვარჯიშობენო, სულ თავზე უტარებდნენ ბურთებს.

ნამდვილად რაც მახსოვს, საწყის ნახევარ საათში უელსი კარგად გამოიყურებოდა, თუმცა მერე ალექსანდრე ჩივაძის ინდივიდუალისტებმა საფეხბურთო წარმოდგენა აჩვენეს. თემურ ქეცბაიამ მარცხნიდან ეფექტურად გადაატარა ბურთი საუთჰოლს და იგივე ნომერი შესვენების შემდეგაც გაიმეორა.

კვიპროსის “ომონიაში” მოთამაშე გოჩა გოგრიჭიანმა, ასევე, შოთა არველაძემ ტექნიკის ნიმუში ჩააქსოვეს საგოლე დარტყმებისას.

კარგი იყო გიორგი ნემსაძის პასი და ქინქლაძემაც შეაგდო თავისი გოლი. ეს მომენტი ბოლოს იმიტომ ვთქვით, რომ კურიოზული ტრავმაც მოჰყვა: ნემსაძე ქინქლაძისთვის გოლის მისალოცად გაიქცა, მუხლებზე დაცემული გასრიალდა და თამაშის გაგრძელებას ვინ ჩიოდა, რამდენიმე თვე დარჩა უფეხბურთოდ - ოპერაცია დასჭირდა.

კიდევ ის მახსოვს, რომ რაშსა და ჰიუზს, ფაქტობრივად, ფეხი არ გაუნძრევიათ. სრულიად გამოთიშულნი იყვნენ თამაშიდან. უკვე ასაკში იყვნენ. ხოლო მეორე ტაიმი, უბრალოდ, კატა-თაგვობანა იყო - მოკლე პასები, გახსნა, უმალ საგოლე მომენტი. უელსელებს ერთი სული ჰქონდათ, მატჩი როდის მორჩებოდა, ქართველებს კი თამაში ეხალისებოდათ, ყველაფერს ლაზათიანად აკეთებდნენ.

მახსოვს რამდენიმე უელსელი ფანი, მთვრალები იყვნენ და სიცილ-კისკისით ტოვებდნენ სტადიონს. გავიფიქრე, მე რომ მათ ადგილზე ვყოფილიყავი, რა გამაცინებდა. ალბათ, თვეების განმავლობაში ვერ დავივიწყებდი, პატარა უცნობ ქვეყანასთან 0:5 რომ წაგვეგო-მეთქი.

ეს იყო ნაკრების პირველი გამარჯვება ოფიციალურ შეხვედრებში, პირველი კი, მოგეხსენებათ, ყველაფერი ძნელად დასავიწყებელია. ან რატომ უნდა დაივიწყო? იმავე შესარჩევში ქართველებმა სტუმრადაც მოუგეს უელსს და ისევ თავზე გადაგდებით - გიორგი ქინქლაძის ის გოლი საფეხბურთო კლასიკა იყო.

მაგრამ პირველი მაინც “ბორის პაიჭაძეზე” იყო. და იმ დღეს სტადიონზე კაციშვილს ვერ ნახავდით, რომელიც იფიქრებდა, რომ შემდგომი 23 წლის განმავლობაში ნაკრები ერთხელაც ვერ გავიდოდა ფინალურ ეტაპზე.

საქართველო - უელსი 5:0 (2:0)

საქართველო: დევაძე, რევიშვილი, ცხადაძე, შელია, ჩიხრაძე, გოგიჩაიშვილი, ნემსაძე (ინალიშვილი 42), გოგრიჭიანი, ქეცბაია (ყაველაშვილი 76), ქინქლაძე, შოთა არველაძე

მწვრთნელი: ალექსანდრე ჩივაძე

უელსი: საუთჰოლი, ნელსონი (საიმონსი 46), ბოუენი, მელვილი, კოულმენი, ფილიპსი, ჰორნი, სონდერსი, რაში, ჰიუზი, სპიდი

მწვრთნელი: მაიკ სმიტი

გოლები: 1:0 ქეცბაია (31), 2:0 ქინქლაძე (41), 3:0 ქეცბაია (50), 4:0 გოგრიჭიანი (59), 5:0 შოთა არველაძე (66)

მსაჯი: ალენ სარი (საფრანგეთი)

Loading...

კომენტარები (16)

კომენტარის გამოქვეყნებისთვის, გთხოვთ გაიაროთ ავტორიზაცია ან რეგისტრაცია

FB ავტორიზაცია
09:50 | 06.10.2017
federerjamesliverpooldelpotro (10626)

ეჰ გული დამეწვა

00:55 | 06.10.2017
akhali (10758)

,,იმ დღეს სტადიონზე კაციშვილს ვერ ნახავდით, რომელიც იფიქრებდა, რომ შემდგომი 23 წლის განმავლობაში ნაკრები ერთხელაც ვერ გავიდოდა ფინალურ ეტაპზე,,.........

22:23 | 05.10.2017
ogafa (8216)

ხვალაც მოვიგებთ

22:13 | 05.10.2017
pirlo (990)

თუ გახსოვთ დაახლოებით ზუსტად იდენტური ფორმა ქონდათ მაგ დროს გერმანიის ნაკრებს

00:38 | 06.10.2017
baxt (1253)

კი, მეც მახსოვს, დროშაში იყო მარტო განსხვავება, დიზაინი იგივე იყო. დაჟე მეკარის ფორმებიც ერთნაირი იყო ჩვენი და გერმანიის. https://www.minejerseys.co/product-detail-id-9649/1994_West_Germany_Retro_Home_Soccer_Jersey_Shirt/

21:31 | 05.10.2017
pirlo (990)

თუ გახსოვთ დაახლოებით ზუსტად იდენტური ფორმა ქონდათ მაგ დროს გერმანიის ნაკრებს

17:11 | 05.10.2017
tiko (5783)

ძალიან გულდასაწყვეტია

17:11 | 05.10.2017
tiko (5783)

დაკარგული თაობა

15:44 | 05.10.2017
gvar (939)

10 წლის ვიყავი მაშინ. მაგარი ნაკრები გვყავდა

15:41 | 05.10.2017
salazar (1544)

აბა მე რა ვთქვა.. მაგ დროს ორი წლის ვიყავი ))) ყველაზე კარგი რაც მინახავს აქ რუსეთთან მოგება იყო.

15:39 | 05.10.2017
higuain (1113)

13 წლისა ვიყავი მაგრამ კარგად მახსოვს.მაგ დროს ფეხბურთელები მაგარი გვყავა.ახლა მწყემსები გვყავს

14:58 | 05.10.2017
lagashi (3229)

მაგ დროს მთლად ბალღი ვიყავი და არც მახსოვს, მაგრამ დღევანდელი რეალობიდან გამომდინარე ის დროც კი მენატრება ხიზანა რომ პრემიერლიგაში იყო ბოლო აბზაცი მომეწონა

14:15 | 05.10.2017
კორბენ ცრუმართალა (13810)

რა უცნაურები ვართ ადამიანები. სტატიის კითხვისას მოგონებებში გადავვარდი და ჰოი საოცრებავ, მაშინდელი ჯოჯოხეთი არცთუ უიმედო რამ იყო - ეხლა უფრო სტრესული მგონია ცხოვრება.
მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად მაგ მატჩის დროს თემქის პურის ქარხანასთან ნახევარკილომეტრიან რიგში ვიდექი. სახლში რომც ვყოფილიყავი, უშუქობის გამო თამაშს ვერ ვნახავდი. ანგარიშიც კი სამი დღის მერე გავიგე

14:57 | 05.10.2017
sabonis (8773)

რა თქმა უნდა მაშინ იმედი გვქონდა ახლა კი ცუდათ ყველაფერი მარა დალაგდება სიტუაცია და ყველაფერი კარგად იქნებაი, მარა ახლა დალაქდა ყველაფერი მარა მაინც ცუდათ ვართ და უკვე იმედიც აღარაა, თან მაშინ 20 წლის ვიყავი და ახლა 43-ის ვარ.DDDDDDDDDDDD

15:13 | 05.10.2017
კორბენ ცრუმართალა (13810)

ხო ეგ უნდა დამეწერა სწორედ. ასაკი ბევრ რამეს ცვლის, 17-ის ვიყავი მაშინ

14:10 | 05.10.2017
O. Mertskhali (3345)

23 წლის წინ კი არა, 2 3 ბურთი უნდა შევუგდოთ ხვალ უელსს DDDDD

14:02 | 05.10.2017
BEERTRANCE (97819)

მისტირეთ წარსულს და იყავით, წინ რო გაიხედოთ კლირწი ამოგივათ თვალში>?

15:37 | 05.10.2017
higuain (1113)

94451 ამდენი როგორ დააგროვე?

13:39 | 05.10.2017
baxt (1253)

რა დრო გასულა. არადა გუშინდელივით მახსოვს, როგორ მოუთმენლად ველოდებოდი ამ თამაშს და ბედი არ გინდა? შუქი წავიდა დაწყების წინ და ვეღარ ვუყურე. მართლა ერთი სიამოვნება იყო იმ დროს ჩვენი ნაკრების ყურება, შეიძლება თამაში ვერ მოეგოთ, მაგრამ თითქმის სულ ლამაზ ფეხბურთს თამაშობდნენ.

13:37 | 05.10.2017
sabonis (8773)

აუ როგორ მახსოვს ეს დღე, უშუქობა იყო და ბათუმში ძველებურ რადიოში ვუსმენდი ამ თამაშსს.DDD რა სიხარული იყო მე ვთქვი გვეშველა აწი სულ წინ წავა ქართული ფეხბურთ მეთქი ეხ.

სარეკლამო ადგილი - 20
250 x 188
სარეკლამო ადგილი - 22
250 x 250
0.096964